Nieuws
Dodenherdenking kamp Erika 4 mei 2012

De belangstelling tijdens de dodenherdenking bij het voormalige kamp

Erika op de Besthmenerberg in Ommen op vrijdagavond 4 mei 2012 was groot. Ruim 120 bezoekers kwamen op het door de Historische Kring Ommen (HKO) georganiseerde plechtigheid af om de oorlogsslachtoffers te herdenken van de Tweede Wereldoorlog en daarna. Ook enkele oud-gevangenen en hun familie woonden de 4 meiherdenking bij. Het was voor het eerst dat op z’n grote schaal met dodenherdenking werd stil gestaan bij het herdenkingsmonument van kamp Erika, dat was voorzien van een halfstok gehesen vlag en een brandende fakkel. Voorafgaand aan de stilte werden bloemen gelegd en droegen leerlingen van de openbare basisschool Nieuwebrug gedichten voor.
 
 
De bijeenkomst werd geopend door HKO-voorzitter Berend Jan Warmelink. Hij wees op het belang van het herdenken. Na korte vertellingen door twee oud gevangen Harry Burgers en Willem Spijkers, die melding maakten van hun ontberingen in  kamp Erika, maakte Harry Woertink een link naar de twee leerlingen van de school Nieuwebrug.
“We staan hier bij het herdenkingsmonument Kamp Erika. Langs deze weg ging men naar het gevangenkamp Erika, waar tijdens de Tweede Wereldoorlog talloze Nederlanders zijn vernederd, gemarteld en vermoord.
Er brandt een fakkel, we zien vuur. Het is met vuur zoals met de vrijheid, Zolang het er is, verlicht het ons allemaal. Maar als je het niet onderhoudt, dooft het zomaar uit.
De gedachte achter de fakkel is dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en dat vrijheid actief levend moet worden gehouden en over moet worden gedragen, zoals een fakkel ook zijn vuur verspreidt.
Want vrijheid is kostbaar, kwetsbaar en niet vanzelfsprekend. Vrijheid moet je koesteren. Dat besef je pas goed wanneer de vrijheid er niet meer is, zoals tijdens de Tweede Wereldoorlog”, aldus Harry Woertink.
 
Het waren Stijn en Benthe die speciaal voor 4 mei de volgende gedichten hadden gemaakt.
 
Door Stijn Braakman 12 jaar
 
Oorlog
Elk jaar op 4 mei herdenken we de mensen die om het leven zijn gekomen.
Sommige verzetters verstopten zich in hoge bomen.
Om hun land te bevrijden offerden sommige soldaten zich op.
En misschien kwam Nederland dan zo weer aan de top.
Maar het hield maar niet op.
De NSB´ers pakten alle joden en verzetters op.
Ze werden naar concentratie of gevangeniskampen gestuurd.
Ergens in de buurt.
Zoals hier bij kamp Erika waar wij met z’n allen samen zijn.
Om alle slachtoffers te herdenken die omgekomen zijn.
 
Door Benthe Kraaijvanger 11 jaar
 
De oorlog…           
Elke dag zijn wij vrij ,
In april en in mei.
In de oorlog was dat niet zo,
Met je verjaardag kreeg je geen cadeau …
Waar nu bloemen groeien , en koeien loeien.
Was oorlog … de tweede wereldoorlog.
Er waren verzetstrijders en geallieerden .
Maar de Duitsers marcheerden.
 5 jaar lang….
Waren we bang.
 De NSB’ers die pakten joden op
Voor iedere jood kregen ze 3 knaken der bovenop.
Vooral arme mensen deden dat,
Ze waren trots daar in de stad.
Kamp Erika was er om mensen in te stoppen.
Bij ons thuis mochten de gevangenen werken voor 1 bord pap,
Al ging dat niet rap.
Ze werden geslagen en geschopt,
Dit is echt waar ik heb je niet gefopt.
Ze moesten keihard werken
Alleen de gezonden en de sterken.
De vrouwen , kinderen en zwakken.
 
SDG’er Frank van Elburg speelde vervolgens The Last Post op trompet. The Last Post is een trompetsignaal, die gebruikt werd in het Britse leger. Oorspronkelijk werd het gespeeld als afsluiting van de dag, tijdens de inspectie van de posten.
 
Na twee minuten stilte werden twee coupletten gezongen van het Wilhelmus. Daarna was er voor de bezoekers koffie in de Besthmenermolen.
 
Wilhelmus van Nassouwe
ben ik, van Duitsen bloed,
den vaderland getrouwe
blijf ik tot in den dood.
Een Prinse van Oranje
ben ik, vrij onverveerd,
den Koning van Hispanje
heb ik altijd geëerd
 
Mijn schild ende betrouwen
zijt Gij, o God mijn Heer,
op U zo wil ik bouwen,
Verlaat mij nimmermeer.
Dat ik doch vroom mag blijven,
uw dienaar t´aller stond,
de tirannie verdrijven
die mij mijn hart doorwondt


 
 
Bij het monument van kamp Erika werden al eerder plechtigheden gehouden. In 1985 met oud-gevangenen. Midden op de foto in het midden onder andere de heren Rosbergen en Westerman met zijn vrouw. Wie meer namen weet, kan deze doorgeven aan de redactie.
De zwart-witte foto is van 1990, toen Gerrit Kraaijeveld, rechts op de foto, voor een nieuwe toevoeging zorgde van het monument met een treurwilg en steentjes in de vorm van een hart.
Links staan Harry Woertink en Evert Makkinga, middenachter Albert van der Vegt.
 
 
Tekst: Harry Woertink
Foto’s: Hans Steen, Harry Woertink
Klik hier voor een fotoreportage van de herdenkingsplechtigheid.
 
 

Reacties | Plaats uw reactie


Op dit nieuws bericht zijn nog geen reacties geplaatst